Klerkenwerk #2

Even kijken hoor:
– Vrouwelijk
– Blond
– Stadsmeisje (alhoewel men dat buiten de provincie vast zal betwisten) en dan ook nog eens opgegroeid in Vlissingen
– Allochtoon (of moet ik tegenwoordig zeggen dat ik een ‘migratie-achtergrond’ heb?)

Ik heb werkelijk alle schijn tegen.
Normaal gesproken houd ik er wel van om vooroordelen te ontkrachten door te bewijzen dat het net andersom is.
Maar in dit geval beken ik schuld: ik heb werkelijk geen enkel richtingsgevoel en het ontbreekt mij aan het vermogen om een weg die ik meerdere malen heb gereden te onthouden.

Laat mij wandelend in een stad een winkel in lopen en ik stap vijf minuten later vrolijk de winkel uit en vervolg mijn weg langs de route waar ik zojuist vandaag kwam.
Kortom, ik ben een totale navigatieramp!

In het pre-navigatie-tijdperk een vreselijk groot probleem natuurlijk. Want tja, soms moet er van alles nu, nu, nu, passeren. Of het is zo stervensdruk dat je alles niet gemaakt en geregeld krijgt voordat de post is opgehaald. Maar cliënten moeten wel een concept ontvangen, en een brief met uitleg en een nota van afrekening, en ……

Let wel, in het pre-navigatie-tijdperk was e-mailen nog helemaal geen gemeengoed. Dus er restte mij niets anders dan online (dat dan weer wel) een route op te zoeken en uit te printen. En dan hups, de auto in, op zoek naar het adres.
Dat is overigens ook nog in het pre-dashcam-tijdperk anders had ik deze blog kunnen opleuken met heel wat hilarische beelden en vooral geluiden. Alleen in een auto, in het donker ergens in de middle-of-nowhere ga ik mezelf namelijk hardop toespreken.
Soms vind ik mezelf dan bijzonder dom. Soms spreek ik mezelf vermanend toe en op een ander moment ligt het niet aan mij maar aan de uitgeprinte route die verfrommeld naast me ligt op de bijrijdersstoel (jaja….).

Lopend over donkere paadjes, hopende niet in een onvoorziene kuil te vallen (of erger: dat iemand dat dan ook ziet). Geen brievenbus en/of iets van een deurbel kunnen vinden.
Wel lichten aan zien staan binnen en een radio horen maar geen mens te bekennen (bleek later dat er inderdaad niemand thuis was maar dat de radio aanstond voor de kat die alleen thuis was, zodat ‘ie wat ‘aanspraak/gezelschap’ had).
Heel Noord-Beveland heb ik al eens afgezworven en er zijn vast veel mensen die mij bewust of onbewust wel eens ergens in de zak van Zuid-Beveland aangetroffen hebben vermoed ik zo. Goes ken ik inmiddels ook beter dan mijn huidige woonplaats, Middelburg.

Inmiddels zijn we in het navigatie-tijdperk aangekomen. Zeker de app op je telefoon is onmisbaar gereedschap geworden voor mij.
De noodzaak om op pad te gaan is nu wel minder groot geworden omdat e-mailen voor veel cliënten een optie is waaraan zij zelf ook de voorkeur geven. Maar de ontwerpen per post ontvangen blijft toch ook nog wel gevraagd. En natuurlijk is dat geen probleem. Ook niet op korte termijn, ook niet wanneer de post al opgehaald is. Dan stap ik toch vrolijk MET telefoonnavigatie in de auto!

Kort geleden kreeg ik weer flashbacks naar dat pre-navigatie-tijdperk inclusief de hardop uitgesproken preek die ik mezelf heb gegeven in de auto.
Met 15% batterij, op een zeer mistige, winteravond (lees:pikdonker) binnendoor de weg vinden naar een adres in ‘s-Heer Arendskerke…. dat was uitdagend zeg maar….

Een blond, Walchers stadsmeisje met een migratie-achtergrond al tierend in een klein, lichtgroen autootje met de neus tegen de voorruit geplakt. Ik hoop van harte dat niemand dat heeft gezien!

Was getekend een trots op mijn achternaam (en -grond), met de meest fantastische eerste 19 jaar van mijn leven in Vlissingen doorgebrachte, en overtuigd blond-uit-een-potje, notarisklerkje dat met liefde van hot naar her rijdt voor haar werk.